INTRO : AmG|EmAm
Dm|G|E|Am
กาลAmครั้งหนึ่งซึ่งยังGไม่นาน
เพิ่งผ่านFไปเมื่อวันวานC
มีชAmายหนุ่ม ที่น่าGสงสาร
หัวใจแFหลกลาญและยับCเยิน
ถูกAmหญิงสาวผู้เป็นGคนรัก
หักอกFเสียใจเหลือเกินC
เธอเลือกDmอย่างนั้นทิ้งกันGก็เชิญ
ถ้าเห็นFแก่เงินGก็ไป.. Am
ไม่ได้ขี่ม้าขาวDmเหมือนเจ้าชายG
โหนEmได้แค่รถเมล์Am
เธอDmก็เลยไม่ไขว้เขว โดดFขึ้นรถเขาไป..G
* เป็นนิทานCน้ำเน่าG เน่ายิ่Emงกว่านิยายAm
มีเจ้าหญิงC และก็เจ้าGชาย ที่ไหนAm..
แค่คนจนC และก็คนGรวย และEmผู้หญิงมักง่ายAm
รักเธอDmสักแค่ไหน ก็ทิ้งGกันไป.. E
เหลือแค่นิทานน้ำเน่าAm.. G
กาลAmครั้งหนึ่งซึ่งยังไGม่นาน
นิทานFมันไม่ยืดยาวC
ชายAmคนเก่า ได้เจอGกับสาว
ที่ใครFคนนั้น ทอดทิ้งCมา
ไม่Amมีใจเขาได้แGล้วทิ้ง
และฝากFแค่รอยน้ำตาC
นิทานDmมันสอน ให้ใจรู้Gว่า
เวรกรรมF มันมี Gอยู่จริง Am
INSTRU : DmG|EmAm
Dm|FG|G
ไม่ได้ขี่ม้าขาวDmเหมือนเจ้าชายG
โหนEmได้แค่รถเมล์Am
เธอDmก็เลยไม่ไขว้เขว โดดFขึ้นรถเขาไป..G
* เป็นนิทานCน้ำเน่าG เน่ายิ่Emงกว่านิยายAm
มีเจ้าหญิงC และก็เจ้าGชาย ที่ไหนAm..
แค่คนจนC และก็คนGรวย และEmผู้หญิงมักง่ายAm
รักเธอDmสักแค่ไหน ก็ทิ้งGกันไป.. E
เหลือแค่นิทานน้ำเน่าAm.. F G A




























