INTRO : F|Dm|Bb|C
F|Dm|Bb|C|F|F
กะFเว้ากันคักล่ะเนาะ คักล่ะเนาะDm
เว้าจนคำว่าฮักมันอ่อนล้าBb
กะคือจังเคยเปิดใจล่ะนะ C
แต่เธอยังคือเก่าบ่เปลี่ยนFแปลง
ขอแค่ความใส่ใจธรรมดา
บ่ต้องเวอร์Dmบ่ต้องมีราคาแพง
แต่ทุกคำBbที่เฮาเว้าออกไปแรงๆ
กลับเบากว่าCความเงียบของเธอ
เฮาGmเริ่มฮู้สึกว่า
การขอฮักCมันเจ็บกว่าการบ่มี
* ถ้าได้ส่ำนั่นFกะสิพอส่ำนี้
ถ้าฮักของเธอDmมีแค่นี้กะเข้าใจ
บ่ต้องฝืนBbบ่ต้องอธิบาย
คำว่าคนฮักCมันบ่ควรต้องขอ
ถ้าได้ส่ำนั่นFกะสิพอส่ำนี้
เฮาสิถอยออกมาDmจากภาระการแคร์
เจ็บกะเจ็บBbแต่ยังเหลือบาดแผลไว้เตือนใจ C
ว่าเคยพยายามแล้วF..
INSTRU : F|Dm|Bb|C
เคยFคิดว่าเฮาดีบ่พอDm
เลยต้องรอให้เธอหันมาเห็นBb
แต่ยิ่งรอยิ่งชัดในประเด็นC
ว่าคนบ่ฮักบ่ต้องใช้เวลา
แชทFที่เธออ่านแต่บ่ตอบ
คือคำตอบที่ชัดDmที่สุดแล้ว
ความเงียบของเธอมันดังแว่วBb
ว่าหัวใจเฮา ควรหยุดตรงนี้.C.
บ่ได้โกรธGmบ่ได้เกลียด
แค่เบิ่ดแฮงสิฝืนต่อไป Am
ถ้าการอยู่คือการBbเจ็บซ้ำๆ ในใจ
งั้นขอCเลือกจากไป แบบบ่โทษใคร
* ถ้าได้ส่ำนั่นFกะสิพอส่ำนี้
ถ้าฮักของเธอDmมีแค่นี้กะพอแล้ว
บ่ต้องสัญญาBbบ่ต้องเว้าคำเก่า
ปล่อยให้ความเงียบCพูดแทนทุกอย่าง
ถ้าได้ส่ำนั่นFกะสิพอส่ำนี้
เฮาสิขอคืนใจใDmห้ตัวเองสา
คำว่าตลอดไปที่Bbเธอเคยว่า
สิขอเก็บไว้เCป็นแค่ความทรงจำ
มื้อBbนี้เฮายอมจบAm บ่แม่นบ่ฮักGm
แต่เพราะฮักCตัวเอง.. เป็นแล้ว
INSTRU :
F|Dm|Bb|C|F
