INTRO : F|Em|DmF|G
ยอมรับว่าตอนFที่หัวใจ น้องบ่มีไผ๋ใEmห้พึ่งพิง
อ้ายเข้ามาเป็นDmทุกสิ่ง อ้ายเข้ามาเป็นEmทุกอย่าง
ช่วยพยุงAmน้องเอาไว้
ทุกความเหนื่อยล้าFและท้อแท้
บ่อาจมาทำEmให้แพ้พ่าย
ก็เพราะว่าน้องDmมีอ้าย คอยเป็นกำลังใจ
อยู่ข้างกายGยามอ่อนแอ..
จากเป็นแค่หมู่ที่Fสนิทกัน
ก็เริ่มเปลี่ยนผันEmมาเป็นคนฮัก
บ่คิดย่านความDmอกหัก บ่คิดว่าเป็นกับดัก
ที่อ้ายGวางแผนมันเอาไว้ C
ทั้งที่มีเขาFอยู่ทั้งคน เป็นหยังคือตั๋วEmให้น้องมีใจ
จนหลวมตัวDmไปฮักอ้าย จนเผลอใจไปมักอ้าย
ก็เลยกลายGเป็นชู้..
* คนบ่ฮู้ไCผ๋ว่าบ่ผิดคงบ่มีสิทธิ์ไปหลงมักเขา
คนที่บ่แEmม่นของเฮา จากแค่เหงาAmก็เลยต้องช้ำ
เป็นมือที่สามแบบบ่ตั้งใจ ก็เลยEmต้องเศร้า
ตกเป็นเหยื่อFแล้วมื้ออ้ายเบื่อแล้วก็เขี่ยทิ้ง
สัจธรรEmมคือเรื่องจริงต้องรับเอา
เพียงคนคั่นDmเวลา ในยามที่อ้ายเหงา
เห็นว่าเฮาGเป็นส่วนเกิน..
INSTRU : C|Em|Am|Em
F|Em|Dm|G
* คนบ่ฮู้ไCผ๋ว่าบ่ผิดเขาเอิ้นว่าโง่ที่ให้เขาตั๋ว
ที่หลวมตัวEmไปเผลอใจ.. ถูกนินทาAmว่าหน้าบ่อาย
แล้วเป็นจังได๋ สมใจแล้วบ่ จนว่ามีEmน้ำตา
วาดฝันไว้ก็Fถูกทำลายจนเจ็บปางตาย
จนกลายเป็นคนEmที่ไร้ค่า
เมื่อตัวจริงDmเขามาส่งของเขาคืนกลับไป
สุดท้ายGต้องมีน้ำตา..
* คนบ่ฮู้ไCผ๋ว่าบ่ผิดเขาเอิ้นว่าโง่ที่ให้เขาตั๋ว
ที่หลวมตัวEmไปเผลอใจ.. ถูกนินทาAmว่าหน้าบ่อาย
แล้วเป็นจังได๋ สมใจแล้วบ่ จนว่ามีEmน้ำตา
วาดฝันไว้ก็Fถูกทำลายจนเจ็บปางตาย
จนกลายเป็นคนEmที่ไร้ค่า
เมื่อตัวจริงDmเขามาส่งของเขาคืนกลับไป
สุดท้ายGต้องมีน้ำตา.. และความเสีย.. ใจ
INSTRU : F|Em|DmF|G
