และF#mแล้วขอบฟ้าก็เริ่มจะมืดDมิด
และF#mแล้วชีวิตก็วนกลับไปดัDงเดิม
ยังF#mคงเหน็บหนาวเดียวดายอยู่ลำDพัง
ยิ่งไขว่คว้าเท่าไหร่ก็ยิ่งF#mเลือนลาง
ยิ่งEทรมานD
* ได้แต่เพ้อAว่าเธอจะกลับคืนมา
ยังEภาวนาแม้รู้ว่า
มันF#mไม่มีจริง มันไม่มีจริง
มันไม่มีอะไรจDะเหมือนเดิมE
ได้แต่หวังAโง่ๆ ลมๆ แล้งๆ
รอEไปทั้งๆ ที่รู้ว่า
มันF#mไม่มีจริง มันไม่มีจริง
แม้ว่าฉันจะทำDยังไง
แต่เธอEคงไม่กลับมา.A. E F
ใครF#mกันจะย้อนเวลาแห่งชีวิDต
ใครF#mกันจะคิดว่ามันจะเจ็บDเจียนตาย
ก็เF#mธอคือความหวังของคนที่สิ้นDหวัง
แต่ยิ่งหวังเท่าไหร่ยิ่งไม่มีF#mทาง
เจ็บEปวดเหลือเกินD
* ได้แต่เพ้อAว่าเธอจะกลับคืนมา
ยังEภาวนาแม้รู้ว่า
มันF#mไม่มีจริง มันไม่มีจริง
มันไม่มีอะไรจDะเหมือนเดิมE
ได้แต่หวังAโง่ๆ ลมๆ แล้งๆ
รอEไปทั้งๆ ที่รู้ว่า
มันF#mไม่มีจริง มันไม่มีจริง
แม้ว่าฉันจะทำDยังไง
แต่เธอEคงไม่กลับมา..
ชีวิDตที่เหลือ แม้มันC#mต้องเดินต่อไป
แต่ฉันBmไม่รู้จะเดินBไปทางEไหน
เมื่อไม่มีใคร..
* ได้แต่เพ้อAว่าเธอจะกลับคืนมา
ยังEภาวนาแม้รู้ว่า
มันF#mไม่มีจริง มันไม่มีจริง
มันไม่มีอะไรจDะเหมือนเดิมE
ได้แต่หวังAโง่ๆ อยู่ในหัวใจ
รอEไปทั้งๆ ที่รู้ว่า
มันF#mไม่มีจริง มันไม่มีจริง
แม้ฉันจะรอDจนตาย
แต่เธอEคงไม่กลับมาA D
ไม่EมีวันกลับมาA..
